Ersan Baba'nın dönerci dükkanına iyi alıştık. Dostum'la Çetin Boğa'nın olmadığı kimi akşamlar Levo'yla takılıyoruz buraya. Hüseyin, işsiz olduğu için Ersan Baba'ya yardım ediyor. Her günkü kadronun dışında iskemleye ilişip şarap muhabbetine katılanlar da oluyor. Sinekli diye adlandırdığımız 'Güzelbağ'ın dışında başka şarap pek içilmez burada. Kahvehane patronu olduğu için Arap Metin'in durumu bizden iyidir. Yolu -parası- olmayanlara sinekli ısmarlanacaksa, o ısmarlar. Kendimden biliyorum, parasızlar masaya kumrunun dalda tüneyişi gibi oturur, pek konuşmazlar. 

Levo, hepimizden genç. "Bak Ersan Baba,'' diyor. "Benden habersiz o reyting işini kaparsan vebalim günahım boynuna.'' 

"Koçuma bak,'' diyor Ersan Baba. "Bugüne kadar gördün mü bir yanlışımızı?'' "Görmedim, Allah var.''

''Yok, gördüysen söyle.''

"Görmedim diyorum ya ağbi, yanlış anlama, sözün gelişi işte.''

''Göremezsin koçum. Bu iş ikimizin diyorsam, ikimizindir, tasalanma hiç.'' ''Tamam ağbi, sana güveniyorum.'' 

"Bizi de görürsünüz artık,'' diyor Arap Metin. Ersan Baba'nın kafası iyi. "Beşte biri senin Ian Arap,'' diyor. Bardakları bir tur dolaşınca bir şişe şarap bitiyor. Hüseyin beşinci şişeyi açıyor. Boşalan şişeler tezgahın altındaki sandıklara atılıyor. iki sandıktan biri dolu, diğeri yanlanmış. Bunlar Ersan Baba'nın oğlunun, öyle anlaşmışlar. Ayda en az üç sandık şişe satıyormuş çocuk. "At yarışı, okey oynamasaymış, bu para en az bir hafta yetermiş ona. 

Reyting işine ortak edilmediği için içerliyor Hüseyin ama, belli etmiyor, umursamaz havalarda. "Onu önce ben keşfettiydim ya,''diyor,"gene de aklım yatmaz o işlere. Diyelim ki televizyona çıkardınız çocuğu. Ailesi görürse bu parayı yedirir mi size?'' ''0 da doğru ya,'' diyor Levo. ''Caz yapsınlar da bunlar, seyredin.'' 

''Üstümüze tapusunu çıkartacak değiliz ya oğlum,'' diyor Ersan Baba. ''Televizyona çıkıp meşhur olduktan kelli altın yumurtlayan tavuk olacak, kôtü mü? Bozdurup bozdurup yesinler artık.''

''Olmazsa birkaç kuruş da onlara veririz, olur biter,'' diyor Levo. 

"0 kadar parayı bulduktan sonra niye vermeyelim ki koçum,'' diyor Ersan Baba. ''Düşündüğüm miktan versinler var ya, hepimiz sebepleniriz şerefime. Ama bakın, Iaf aramızda ha! Bu işler uluorta söylenmez her yerde.'' Bu son cümleyi söylerken Hüseyin'e bakıyor. O bakınca bizler de bakıyoruz.

''Siz bu işi bir an önce pattatın da cılkı çıkmasın,'' diyor Arap Metin."  

"Doğru,'' diyor Ersan Baba. "Bak Levo, yarından tezi yok bu işi kovalayacaksın. Senin o tanıdık gasteciye gidip böyle böyle diyeceksin, öyle bir ballandıracaksın ki, adam en iyi kanallan ayarlasın. Bu iş bir tutsun var ya...'' "Sen kafanı yorma baba,'' diyor Levo. 

"Önce tavukçunun borcunu kapatırım, sonra da bankanın.''

"Olsun var ya,'' diyor Levo, ''borç kapatmak ne ki? En kral restorantı bile açarız valla.'' 

''Aklın yatıyor mu bu işe Arap, harbiden söyle.'' 

''Sorun o değil,'' diyor Arap. "işi kovalamanıza bağlı.''

"Lan, bir olsun Arap, var ya Dışardan gürültüler gelince, "kavga var gene,'' diyor Ersan Baba. "Bizim çocuklar olabilir.'' Kapının önüne çıkıp bakıyorlar. Hüseyin oralı olmuyor hiç. Yarın ki dönerin tavuğunu biberli sarımsaklı sosla terbiyelerken, Çamur Muhsin giriyor. "Döner kalmadı mı,'' diyor. "Kalmadı ağbi,'' diyor Hüseyin. ''Kalan tek kişiliği de az önce verdik.'' "Dışardaki kalabalık neyin nesi?''

"Bilmem ki valla. Gene biri kafayı bulup sapıttı herhal.''

 ''Seninkiler nerde?'' "Kimler?''

"Ersan baba, Arap, Levo...''

 "Az önce buradaydılar.''

"Bak hele, ne iş?''

 "Hangi iş?''

"Ne bileyim, bir dalga dümen çeviriyorlar gibi geldi bana.''

''Boş ver. Şu Aloş dalgası.''

"Bizim canlı hesap makinesi mi?''

"Hee. Onu televizyona çıkarıp yolunu bulacaklar.''

''Yapma Ian! Aloş benim sözümden dışarı çıkmaz ki. Hele bir çıksın... Allahsıza günde beş öğün kebap ısmarlıyorum.''

''Bak Muhsin ağbi, Iaf aramızda ha!''

''Ne demek Ian, tabii aramızda.''

''Allahsızlar, beni ekmeye çalışıyorlar.''

"Sen kafanı yorma gözüm, az kaldı. Şu karşıdaki Iokantayı bir açalım...''

Çıkarken kapıda Ersan Baba'yla karşılaşıyor. ''Ne iş Muhsin,'' diyor Ersan Baba. "Ne olsun valla, koşturup duruyoruz işte.''

''Otursaydın...''

"Sağol gardaş. Dönerin kaldı rnı diye bakmıştım.''

Aloş geliyor o sıra. Muhsin'le bakışıyorlar. O çıkarken, Aloş başını yere eğiyor.

''iyi adam Iafının üstüne gelirmiş,'' diyor Ersan Baba. "Koçuma bir iskemle verin hele. Hüseyin, karşıdan bir buçuk kıyma söyle gardaşıma. Yanında da acılı bir şalgam...''

Aloş'un sıfır numarayla tıraş edilmiş başını sarı kırmızı beresi örtüyor. Üstünde soluk yeşil bir parka var. Yirmi yaşlarında, soluk yüzlü, hafif kamburu olan bir genç.

Levo, Ersan Baba'dan önce davranıyor. "Geçtiğimiz yılın yirmi ekimi hangi güne gelir Aloş?'' diyor.

''Perşembeye.''

"Doksan yedinin ilk cuması ayın kaçıydı?'' diyor Arap metin.

"Dördü.''

"Doksan dokuzun son salısı?''

"Yirmi yedisi.''

"Doksan sekiz ekiminin ilk pazarı ayın kaçıydı?'' diye atılıyor Ersan Baba.

''On beşi.''

"Yaşşa Ian Aloş, ne zaman gidiyoruz istanbul'a?'' "Ne zaman istersen.''

"Bi kelek olmaz değil mi?'' "Ne gibi?''

"Ne bileyim, ailen filan?''

"Onlar çakmazlar bu işten.''

''Helal Ian sana!''

Bana dönüyor sonra. ''Okumuş yazmışlığı da yok ha,'' diyor. Aloşa dönüp, "yarın Metin ağbinin yanına git, sana iyisinden bir çift kundura alsın,'' diyor. "Değil mi Ian Arap? Yarın tavukçuya ödemem olmasaydı ben alırdım.''

"Değişmez baba,'' diyor Arap. "Farkımız mı var?''

"Levo ağbin de bir gömlek uydurur. Öyle değil mi Levo? Ne de olsa milyonlarca insanın önüne çıkacak kardeşim.''

"Oyle,'' diyor Levo. ''Bu kılıkla çıkılmaz''

Aloş, dürümünü ısırıp şalgamını yudumlarken gülümsüyor.