Kapılmayı göğün maviliğine,
Bir güneşle bütün bir gün mutluluğu,
Unutalı yıllar geçmiş aradan.
İnansaydım sana eskisi gibi,
Hatırlat derdim belki yine,
Sen yoksun ey aşk insanlar arasında yangın yerleri,
Kısa yakınlıkların yıkıntıları var.
İşin kötüsü daha sevginin başında,
Ellerinde hesap cetvelleri,
Kâr ve zarar hesaplıyor insanlar.
Kişiler acıyacak, kin duyacak
Ve sevecek de bir zaman,
Fakat sürekli sevgiler sığınağını sildim aklımdan.
Bir zaman resmin olan cebimde ey sevgili!
Şimdi dörde katlanmış,
İlk kolesterin tahlili.
Ve aslı olmayan bir şeye,
Beni bunca yıl inandırdı diye,
Dargın öleceğim Fuzûli’ye.
Aşk, yoksun sen, seni biz uydurduk,
Saatleri unuttuk, aklımızca zamanı durdurduk.