Sahipsiz kuzular meleşirmiş ortalıkta
Dedem Kopdağı Cephesi’nden döndüğü zaman
Düşmüş yollara çocuk, ihtiyar, hasta
Kuşlar ağıttaymış, hâneler viran

Bir hicret köşesinde babam gözlerini dünyaya,
Açtığında ateşler içindeymiş cihan
Gündüz gariplik basarmış ortalığı, gece eşkıya
Beşiği seferberlik kağnısıymış, ninnisi figan

Şimdi kabri başında el sürerken toprağına
Ondan dinlediğim ilahiler uçuşuyor dallarda
Temkinli yeşil bakışları ardındaki şefkatin,
Tarihçesine dalıyor aklım ve diyorum ki,
Elbet bütün babaların yolları çetin,
Lâkin hayatı mertlikle yaşayanlarınki,
Benzer, babamın alnında göçen çizgilere

Zihni’nin şair gönlüne yaslanan gurbetin,
Hüznünü duya duya yaşarken derdi ki
“Bozuktur hali, aşkı olmayan kalbin,”
Sonsuzluk aşkıyla bitirdi nöbeti
Başladı içimde babamın hasreti.