Gök kuşağı yedi renk İstanbul.
kılıfında sıyrılmış güneş.
mevsim bahar ay nisan.
Beyazıt suskun yetim.
sultan Ahmet insan seli akar
bakışları kirlenmiş iki göl.
gamzeler çamura bulaşmış ay
pamuktan minik iki el.
adını bilmediğim çocuk
dilenir henüz beş yaşında
gözler ıslak boncuk,boncuk
bir açılır,bir kapanır..
sesiz utangaç avuçlar.
utanır yedi renk gök kuşağı gider.
duygulanır bulutlar ağlar
çocuk şaşkın İstanbul şaşkın.
Sokaklar yağmurdan sel olup akar
körpecik bedene kaldırım yataklar
nerede her zorluğu aşanlar.
utanır çocuk,utanır İstanbul.
utanmaz yinede utanmaz insanlar
solup,solup giden bir zambak.
al sana hayat al sana yaşam
adını bilmediğim çocuk
dilenir henüz beş yaşında
bir çocukla başlar her şey
gelecek,umut ve yarınlar
haykırmak geliyor içimden
uyanırlar belki saraylardaki bey
bir çocuk dilenir beş yaşında
anlatır utangaç bakışlar
binlerce çocuk sokaklarda
mevsim bahar ay nisan
Beyazıt suskun yetim
sultan Ahmet insan seli akar
bir çocuk dilenir beş yaşında