Sevgili arkadaşlar,benim nazarımda ki dostluk. Kocaman bir karışıklığın içine düştüğünde, Doğrulardan da, yanlışlardan da vazgeçtiğinde...
Durduğunda, bir yere gitmediğinde, yada arkana dönüp bakmadığında, son sürat uzaklaştığında her şeyden...
Dört yanına yüksek duvarlar örüp, ayaklarına kalın zincirler bağladığında, yada duvarlarını yıkıp boşluğa ağladığında...
Soracak sorun, aradığın cevap varken, kımıldayacak gücün olmadığında...
Öylece kalakaldığında yani.
Evet öylece...
Kalakaldığında...
Boğazdan esen rüzgara yüzünü vermek, Marmarayı,yada karadenizi uçurmak, billur yapıp savurmak ve mutlaka serinlemek gibidir bir dostla,bir yarenle konuşmak bence.
Bu ne büyük bir nimettir...
Belki konuşmak, belki saatlerce susmak için.
'Vardır.
Bilirsin evet var olduğunu.
'iki eli  kanda olsa ' çıkıp gelecektir, eminsindir.
Bunu bildiğinden hayat üstüne üstüne geldiğinde, kirpi gibi dikenlerini çıkarmak, kaplumbağa gibi kabuğuna çekilmek yada derin su balıkları gibi en derinlerde bir kaya dibine gizlenmek yerine; Dosta,yani "O"na sığınır insan.
O yüzden  iyi ki varsın,  dendiğinde dudaklar değil, yürektir konuşan.