yokluğunun sabahında doğan
bir geç kış güneşinin aydınlattığı
caddede; sensizliği koyup koynuma
yürüyorum. her uyanışım
yeniden başa dönen plaklar gibi
aynı yalnızlıkla başlar
telaşlı adımlardan ürken kuşlar
kanatlanır önümde. başları eğik
köksüz ağaçlara benzeyen
zayıf bedenlerin arasına karışırım

karanfil, gül kokar cadde
tezgahlara yerleştirilen çiçeklerden
kışa inat bahar yayılırken; ben
özleminle kol kola yürürüm

önce griye sonra siyaha dönerken
yağmur yüklü bulutlar:
bir çayı bahane edip
yazlık bahçesi kapalı kahveye girerim
karakalem resim çizer
bir yaşlı ressam köşede;
aklında ev kirası, parmaklarında hayali
gençlik akar dört nala caddede
yalnızlığı umursamaz kaldırımlara; yağmur iner
yapraksız ağaçlar dallarını eğer

yollanmamış mektuplar yüreğimde, arkamda
yarım bırakılmış sigara ve çay;
çıkar giderim

bir lodos başlar akşamla beraber
üflenince sönecek mumlar gibi titrerim
ışıklarını yitirir caddeler
tepeden tırnağa yasa bürünür
koca kent; Taksim’den Bostancı’ya
Beşiktaş’tan Üsküdar’a seferler iptal olur
renkler siyaha döner

çınarlara benzer bedenim;
yaşlı ve yorgun
yeni bir geceye başlarım;
koynumda yalnızlığım