Çeşminaza çalardı gözlerin.Kuytusunda kaybolduğum yalnızlıklarım gibiydin,ıssızdın,sessiz ve odenli buğuluydu gözlerin.

Çeşminaza çalardı gözlerin.

Kaçınçı kilometresinde kaybetmişsem kendimi hayatın ve nerede yitirmişsem yitiklerimi açtıgımda gözlerimi çeşminazdı gözlerin.

Yıllarca adını yazmıştım buğulu camlara ve yıllarca bilmeden haykırdım ismini.Ve şimdi bilmeden neye baktığımı yoğrulurken buldum gözlerinde kendimi.

Çeşminaza çalıyor gözlerin