Sefil bir sefinede gider sevincim,
Kalbimse kıyıda kaybolur, yiter.
Onu Nakkaştepe’ye nakşeylemeyin
Defnedilsin, belki yeniden biter
Beni ey damıtılmış güzellik!

Beni ey “hüsn”ün çehreleşmişi
Beni en dertli yırlarla çağır,
Çünkü çirkâb ve çamur çoğalmıştır.