Deniz parmaklaşıyorSülünleşiyorÇalıyor, çalıyor toprağın ses telleriniBir ses...Şaşırıyor insan, parmaklar mı telYoksa yeşil teller mi parmak.
Dupduru, pırıl pırıl bir mavimsiMavi bir el, ipince parmaklarDokunsan güzelleşirsinÖlmezleşirsin öpsen o parmaklarıÖylesine derin mavi oÖylesine ılık baygınlık.
Foça'nın Ege'sinde parmaktı mavi elAma değil hiç değil insan parmaklarıRenk musikisiyleYürüyor insan gözlerineBakıyor, sarkıyor insan bakışlarındanHabersiz ama hepsi gözlerindeki Ege'den.
Okşadım denizin parmaklarınıÖlümsüzlüktü, yaşatanYeşillerden de bakmak isteğindeydiDeğiştirecekti çiçeklerin tüm renkleriniAma ne yazık kiYüreklerindeki Ege'yi bulamayan kör insan parmaklarOnun yeşillikteki ruhunu öldürmek içinTüm kıyılarda yeşillik bekliyordu.