uzun bir sonbahar yolunu yürümekten geliyorum
sana beni getirecekler diye
iyi bakıyorum ayakkabılarıma
yeri en çok kavrayanı
başımın tacı yapıyorum o anda

Sekendiz’in halkaları kadar sıkıcı
koş koş bitmeyen triatlonların anısı
piyanoya uzanmalı oysa
ve suya dokunur gibi parmağımın ucu kayıktan
dokunmalı ayaklarım tuşlarına

ışın kılıcı yok burada kimsenin
herkes
kendi sallıyor bıçağını yalnızlığına
floresan bir düş görüyorum
kar yankı yapıyor güney kutbunda

özlem hesabını biliyor sevgili
alacak verecek girdap handikap
bir delik bul sıvış gel
uykumda öp beni mutlaka