İnsan bazen kendini bırakmalı, boş vermeli kurallara, düzene...Şöyle alıp başını gidebilmeli alabildiğine...Gidişler kaçış değil, kendine dönüş olmalı. "Şimdi tam da bunu yapmak istiyorum" dediğinde yapmalı o şeyi.Geceyi bitirmek üzere içilen son içki, yeni bir şeyleri başlatmalı.Hep özlenen yolculuğa kesilen bir bilet olmalı o anlamsız adisyon, gitmeli işte...
Kalabalık bavullara, telefonlara, planlara ihtiyacı olmamalı bu gidişlerin. Yanına sadece kendini almalı. Bir de müzik olmalı; geceyle, geceyi aydınlatan şehrin büyülü ışığının dansına eşlik etmeli yol boyu.Hep hatırda kalacak melodiler olmalı; evsiz kedileri, sessiz kızları, kahveyi, geceleri anlatan şarkılar...
Gecelere yaraşır böyle yolculuklar, güneşten çok yıldızlarla ısınan yürekler için geceler daha anlamlıdır.Böylesi yürekler şehrin gürültüsünden kaçıp ya uykuya teslim olur ya da kendilerine gecelerde. Yorgun yüreklerini dinlendirebildikleri küçük bir limandır, sığınaktır her gece
'' Trenleri, sonbaharı, radyo istasyonlarını, yolculukları seven bir insan yüzünü dağlara dönmek istedi, ama dağlar yoktu. Birden çok uzun zamandır bir deniz kıyısında durmadığını, dalgaların denize çarparken çıkardığı sesi işitmediğini düşündü ve bunları unutmaya başladığını artık..
Ölüm de böyle bir şey olmalı diye düşündü, gitgide yoğunlaşan bir unutkanlık...''*
Oysa yolculuklar unutkanlıktan uzaklaştırıyor küçük kızları. Geçmişin güzel yaşanmışlıklarını canlandırıyor. Belki de yüzünün döküldüğü ilk yere götürüyor farkında olmadan. Kendini seven ilk erkeği düşürüyor aklına buruk bir gülümsemeyle. Rakısını yudumlarken çaktırmadan küçük kızını kıskanan bir babanın güzel gözlerini hatırlatıyor.
Belirsiz bir nedenle, belirsiz bir zamana ertelenmiş bir yolculuk planı varsa ,hemen şimdi düşmeli yola. İnsan böylesi kendine yaptığı yolculuklardan hafiflemiş bir yürekle dönüyor. İçindeki telaşı bırakıp yeni güzelliklere yer açıyor yüreğinde. Umudu, aşkı, mutluluğu da dahil ediyor yaşamına. "Yeniden" diyebilmek için güç buluyor, sevilmeyi hatırlıyor yeniden. Ve yeni bir yolculuğu hak edebilmek için daha sıkı tutunuyor hayata...
İnsan bir yerde kendini bırakmalı, farklı bir şehrin sabahında, yeni hatırlayışlara uyanmak için gitmeli, belki de sadece hatırlamak için varlığını...
İYİ YOLCULUKLAR...
AĞUSTOS 2004
* Ataol Behramoğlu