o benim, kaybedip de, bulduğum her anımdır
o benim, gonca gonca nefeslenen canımdır
gelince, karşısında saygıyla dur, gülümün
tahtını en ndide köşene kur gülümün
kırılıp dökülmeden kaldır Mona Lisa’yı
k a l b i m ı n n a k ı ş ı y l a donatsınlar masayı
çocukken, melekleri gördüğünü unutan
göğsünde en pervasız hayalleri uyutan
varsaydı bu Rüstem’e Mihrimah Sultan gibi
mutsuzluk sızar mıydı yurdumuza, kan gibi
o bir dünya dilberi, bir masal perisidir
ardından yürüyenler güneşin delisidir
gidişi alev alev Yemen Türküsü gibi
akşamın olmayacak artık eskisi gibi
aşıkların çektiği neymiş, anlayacaksın
kapını kapatarak sen de ağlayacaksın
htırası kalınca yaslandığı direkte
yandığımız umutlar közlenecek yürekte
kokusu en karanlık yerlerine sinecek
sanma ki, bu fırtına bir gün elbet dinecek
belki de bir hayaldi, 0 bir düştü bu yerde
bitmeyen bir şarkıydı, bir gülüştü bu yerde
yaşarken gelmese de, gelecek kabrimize
en güzel güllerinı koyacak kalbimize