"Büyükbabam gözümün önünde öldü. Yorganın altından fırlamış, yeşile çalan sarı renkte kupkuru bir ayak... Buruşuk bir yorgan... Arkasına yastıklar doldurulan hasta, yatağa yarı oturmuş vaziyette, baygın gözleriyle uzak, göz alabildiğine uzak bir âleme dalmış... Tam bu vaziyette, enseye incecik bir iplikle bağlı gibi duran kafanın göğse düşüşü... Ne o? Gayet ufak bir hâdise!... Birbaşgöğüse düştü... Bu adam öldü mü? Bu adam yok mu artık?

Nasıl olur? Ömrü buna göre ne hâdiselerle dolu olan bu adamın bu kadar ufak bir hareketle içimizden büsbütün gittiğine, yok olduğuna nasıl inanırız?

Mümkün değil, çıldırırız, yine inanmayız. Halbuki çıldırmayız. O halde inanır mıyız? İnanmayız da... Hattâ öyle anlarımız olur ki, "bak bak, deriz; şimdi, şimdi kapı açılacak ve büyükbabam içeriye girecek sanıyorum!" İnanmayız da, onsuz yaşamaya nasıl razı oluruz? Razı da olmayız.

Erkeklerin gözünde merhamet, kadınlarının gözünde iffet, gençlerinin gözünde saffet, yaşlılarının gözünde şefkat kalmamış olan şehir... Ne de profesörünün gözünde hakikat, muharririnin gözünde samimiyet, tüccarının gözünde sadakat, polisinin gözünde cevvaliyet... Benim güzel İstanbul'umda, sadece yemek, yutmak, içmek, şişmek, ısırmak, incitmek, aldatmak, atlatmak, çelmeye getirmek, tuzağa düşürmek sevdasında kaba nefs suratlarının çeşitli tuğraları...

Kâfirin Abdullah, ahmağın Zeki, erzelin Afif ismini alması gibi kendisini (Vatan) diye isimlendirmiş ufunet bezinin, bize bundan onbeş gün kadar evvel çıkmış bir nüshasını gösterdiler.

Yeni bir gün, yeni bir umut... Küçük kız yatağında masmavi gözlerini açmaya çalışırken bir yandan da ovuşturuyordu onları. Kalktı, neşeyle giyindi. Annesinin hazırladığı kahvaltıyı iştahla yedi. Çok yoğun bir gün onu bekliyordu. Önce okula, sonra piyano dersine gidecekti, sonra da annesiyle alışverişe... Ama mutlaka okulu sayesinde bulduğu mektup arkadaşına mektup yazacak vakit bulmalıydı... Mektup yazmayı hiç aksatmazdı.

Bir yolculuğa çıktığınızı düşünün. Yıllardır hayalini kurduğunuz bir yolculuk olsun bu. Sizin için çok değerli bir yolculuk. Hele hayatınızda bu tip hayalleriniz pek gerçekleşmemişse değeri iki kat daha fazla artacak bir yolculuk düşünün.

Yanınızda hep olmasını istediğiniz o en sevdiğiniz veya hoşlandığınız insan. Onunla gitmek istiyorsunuz bu yola ve ilk olarak dönüp soruyorsunuz. “Tabii ki, seve seve” diyor. Sizinle gelmek istiyor!!!

Seviniyor, içinizden “İşte sonunda bu kez olacak galiba” diyorsunuz. İçinizi bir sevinç, bir umut kaplıyor, gözleriniz parlıyor, yola çıkıyorsunuz.

Yaşadığımız hayatın yalan olduğu nasıl da belli. İşte bu yüzden ağır ağır çekiliyor, siliniyor gözlerimin önünden. Silikleşiyor. Hayat çekiliyor benden. Yerine ağrılar yerleşiyor. Acıklanıyorum da. Galiba öleceğim. 
"Beni öldürmeyen şey beni güçlendirir" diyordu Nietche, çatlayacak gibi ağrıyan başını elleri arasına alıp bedenini kırlara vurduğunda. Başı öğlesine ağrıyordu ki, doktoru yasaklamış olmasına rağmen, rüzgarın silip alması umuduyla gecenin bir yarısında kalkıp terli yatağından, kaldığı senatoryumun bahçesinde acı içinde haykırarak koşuyor, koşuyordu. Dayanılmaz boyutlara varan ağrıların söktüğü gözyaşları gür bıyıkları arasına yuvarlanırken yüksek sesle tekrarladığı düşüncelerini aforizmalar halinde elindeki kağıda akıtıyordu. Vücuduyla birlikte düşünceleri de sızlıyordu.

Vapur rıhtımdan kalkıp tâ Marmara'ya doğru uzaklaşmaya başlayınca yolcuyu geçirmeye gelenler, üzerlerinden ağır bir yük kalkmış gibi ferahladılar:

-Çocukcağız Arabistan'da rahat eder.

Dediler, hayırlı bir iş yaptıklarına herkesi inandırmış olanların uydurma neşesiyle, fakat gönülleri isli, evlerine döndüler.

Zaten babadan yetim kalan küçük Hasan, anası da ölünce uzak akrabaları ve konu komşunun yardımıyle halasının yanına, Filistin'in ücra bir kasabasına gönderiliyordu.

Hasan vapurda eğlendi; gırıl gırıl işleyen vinçlere, üstleri yazılı cankurtaran simitlerine, kurutulacak çamaşırlar gibi iplere asılı sandallara, vardiya değiştirilirken çalınan kampanaya bakarak çok eğlendi. Beş yaşında idi; peltek, şirin konuşmalarıyle de güverte yolcularını epeyce eğlendirmişti.