Topraklık mahallesinde Vahdi Hocanın bir komşusu vardı: Hacı Ahmet Ağa.. Hali vakti yerinde bir insan. Gel zaman git zaman Hacı Ahmet Ağa'nm karısı ölür. Aradan bir ay geçer-geçmez, her gördüğünde Vahdi Hocaya, Hacı Ahmet Ağa ricaya başlar.
- Gözünü sevdiğimin Vahdi Hocası!. Ne olur, bana münasip, taze süt emmiş bir hanım bul, beni ever!.
Vahdi Hoca peki der. Eşe, dosta danışır. Bir iki hanım bulur. Hacı Ahmet Ağa'ya söyler. Hepsini de Ahmet Ağa beğenmez.. Aradan bir kaç gün geçer, Camiden çıkarken Ağa, yine Vahdi Hoca'nın yolunu keser, başlar ricaya :
- Gözünü sevdiğimin Vahdi Hocası. Ne olur beni eversene!.
Bu hal, hep tekrar eder. Vahdi Hoca tedirgin olur..
- İzmirde ahbaplara yazdım. Sana münasip bir hanım arayacaklar. Haber gelince sana söylerim. Gerekeni yaparız, der..
Yine bir gün Hacı Ahmet Ağa Va'hdi Hocaya yanaşınca:
- Gel gel, Gözün aydın. Izmirden mektup geldi, sana münasip bir hanım bulundu, der başlar mektubu okumağa:
- Evi çökertir, bir ayağını tavana asıncak,
  İki gözlü heybe olur, ortasından kasıncak.,
  Üç beş harar saman alır, depe depe basıncak.
Nasıl bu hanımı alabilinmi? der.
Hacı Ahmet Ağa dinler dinler, kafasını eğer:
- Haklısın Vahdi  Hocam, der, bir daha bu konuda Hocayı rahatsız etmez.