Bir şema gözümüzün önünde: dört bir tarafa uzanan oklar; ve pusulanın şaşkın kutbu: inanç yöndür; ama, arkasında yada önünde belki de ona tam da sahi olduğumuz anda, hep birşeyler taşır yedeğinde. İnanç, şüphenin de tüm koyuluğuyla bulunduğu noktada, içimizdeki emniyetsizliğin olağan halidir. Şüphedir inanç; çünkü sahiplenecek bir nesnesi yoktur, özneldir; kendine sahiplenecek bir nesne bulduğu anda başka birşey olur.

İnanç, teslimiyete döndüğü noktada, şüphesini yitirir, kendisini mutlaklaştırır: oysa, yaşamıda mutlak, köpüktür ve yaşama dışsaldır. Bİr yabancının, yağmurlu havada tanımadığı bir kenti dolaşması ve herşeyi kendi ufkuna çekmesi gibidir. Oysa inanç, "tanışıklık" ister ve içseldir, ("körinanç" inancın en büyük düşmanıdır bu nedenle). Aksi takdirde "sahte tanrıların büyüsü" ne kaptırır kendini ve politik olan hayata uyum sağlamanın bir yolu olabilir-, çünkü hayat yüzeyseldir ve hep olduğu gibi olmaya yönelimlidir. Bu açıdan, ister dinsel anlamıyla kozmik çağrışımlarla yüklü ('kainat'a yönelmeli) bir "uyum" adına olsun, isterse de Danvinci anlamıyla hayatta kalma mücadelesinin (canlı olmaya yönelimli) "uyumu" adına olsun, hayata uyum sağlamak, yaşamı "tek"e indirger; oysa yaşam çoğulluktur: onda özellikle "ben" vardır, "sen" vardır, "biz" vardır; ve en önemlisi de "o" ve "onlar" vardır (bu son ikisi de inanılamıyacak kadar uzak, korkulacak kadar yakındır).

İnanç insanın dış dünyaya müdahale ederek onu dönüştüremediği diğer hasretleri gibi "özneL"dir, ve kişinin kendi "tarih"ini oluşturan unsurlardan biridir. Seyri olmasa ve belki de hiç olmayacaksa da notayı oluşturur. Pusulası yanlış olabilir, belki de hiç yoktur. Ve belki de yolculuk bile bir odanın içinde koltukta televizyon seyrederken, hafifçe kestirirken çıkılan bir yolculuktur. (Ve işte bu nedenle "kişisel tarih" yoktur: özlemlerin tarihleri yazılsaydı, Nazilere yakalanacağım korkusuyla intihar etmezdi W.Benjamin. Ama yine de "inanıyordu" o.