Lale için

Mevsimdir kadına kendini öğreten
Baharla bir yazgı gelir koynuna
Sızar ince hafif ılık bir anda
Çiy damlasına düşer yıldırım
Tutuşur su ile yaprak
O mahşerde doğar lâ
Renktir kadına kendini öğreten
Özüyle buluşmanın anısıdır renk
Düşen her ateş kalır orada
Sestir kadına kendini öğreten
Alı moru siyahı beyazı Lâ
Dokunur ya dil damağa okşayarak
Kulak çan göz kamaşıp durmakta
Sözdür kadına kendini öğreten
Ol! diyen de oydu, aşkı muştalayan da
O eşsiz günahtan sonra kayboldu
Laleyi koyup gitmiş boşluğuna