Bir Temmuz akşamıydı ve o yine beklentileri, geçmişte bıraktıkları ve yaşayamadıkları tarafından derin rahatsız edilmeleri dolu dolu yaşıyordu. Birden bir ses geceyi yırtan kuvvetli ses dalgaları halinde onun kulağına ulaştı. Bu bir köpekti.Çok çirkindi ama yine de onun yalnızlığını paylaşır gibiydi.

Köpeğin gözleri parlıyordu ve orada birden şimşekler çakmaya başladı.Gözlerine inanamıyordu , böyle bir şeyin olması mümkün değildi ama görüyordu,evet evet köpeğin gözlerinden ona doğru uzanan bir gökkuşağı oluşmuştu. Gecenin karanlığında yedi renk. "Ne kadar kuralsız, ne kadar güzel'' diye düşündü.Bu görüntü karşısında birden kuralsızlığa hayran kaldı. Pencereye iyice yaklaştı, onu daha yakından görmek hatta dokunmak istedi ama bir yandan da köpeğin kendisine zarar vermesinden korkuyordu.

Bir an cesaretini topladı ve yaklaştı. O da ne? Köpek ne kadar güzeldi, gözlerindeki mavi renk onun gözünü kamaştırmıştı. "Mavi gözlü sadık bir dost'' diye düşündü. Yanına yaklaştı ve onun yumuşak tüylerine dokundu. Tüylerinde sevgiyi hissetti, başı dönmüştü, gözleri görmez olmuş ve sanki beyni durmuş çalışmıyordu.

Birden kendini köpeğin tüyleri arasında bulmuştu. Küçülmüştü. Korktu ama korkusu kısa süreli oldu. Çünkü orada kendisi gibi yalnızlık duygusu her gece kapısını çalan başka insanlar da vardı. Ve o kadar mutlu görünüyorlardı ki. İçlerinde her türlü canlı vardı. Papatya, mavi gözlü serçe, balerin, çingene, kurbağa, güneş, vs....Hepsi mutluluğu bu yumuşak tüyler arasında bulmuş gibilerdi. Balerin mağrur ama gülümseyerek durmadan dönüyor, papatya dimdik ve sevimli bir şekilde etrafına bakıp mutluluk dağıtıyor, çingene kemanından en güzel nağmelerini çıkarıyor, mavi gözlü serçe bu müzik eşliğinde uçuyor ve güneş alabildiğine parlıyordu.

Neden bilmem kendini bir gül yaprağı gibi hissetti. Sevilene hediye edilen ve onun tarafından koklandıkça mutlu olan bir gül yaprağı... lal... aşk... Kokusu görüntüsü kadar güzel olmalıydı, baş döndürmeliydi, hatırlatıcı olmalıydı ama sevilen bir türlü onun kokusunu hissetmiyordu. "Düşün'' dedi, gözlerini kapat ve hisset!...Hiç solmak istemiyordu, çünkü nihayet sevilenin elindeydi. O artık sadık bir gül yaprağıydı...Seven ve mutlu!...