devşirip sakladım sesini
ne çok dengi var acının
isimsiz ölen çocuklu
ten kokusunda...

kırılma telaşında ışığın
haylaz bir kırmızı
ateşin rüzgâra verdiği
o bir avuç kül...

gel otur karşıma, dedi
erguvan kanatlı mavikuş
her güz çatlayan nârına
dillen lâl demağacının...

ey dil, sen değil misin biricik
tanığı, müjdeli kavuşmaların
dokunulmamış gölgelerin
lâmekân mihrabında...

                                     04.05.06