Yalçın kayaların paltosuna sarılmış,
titrek çocuklar gibiyiz....
Ne benim senden bir farkım,
ne de senin benden,
bir farkın var....

Senin üşüyen ellerin,
benimse kor alevim....
Senin sevdadan yoksun yüreğin,
benimse gönül bahçem,
sevda ekili....

Sürgün bir yürekten,diri ruhlara,
yüzlerce nehirlerim,
akıp,akıp gidiyor....
Ve yürekler hayat buluyor,
yırtarcasına bağrını,
sevgi fışkırır...

Arşa yükselmek,ister,
seven yürek nidalarıyla,
Ve sen!!! sevgisiz...
Neresindesin bu panayırın?