Önce yeşili sildiler tablolardan
Siyahla yıkadılar pembe şafağı
Hüzün üstümüzden gitmesin diye
Viraneye döndürdüler
Güzelim çiçeklerle gerinen
Bahçeyi, bağı

Önce bülbülleri susturdular hasbahçelerde
Mehtap kaybolsun diye bir bulut yarattılar
En küçük su birikintisinden dahi
Yakamozları silip,
Bizi bir kör karanlığın
Göbeğine attılar

Önce “divâne” dediler Mecnun için
Çirkinleştirdiler hayalimizdeki Leylâ’yı
Dolu gönlümüze kendimiz güldük
Kovmaya çalıştık başımızdan
Asırlar boyu
“Sevgi” denen belâyı

Önce göçmen kuşları taktılar mevsimlerin peşine
Gün oldu, kuş mevsimden kaçar oldu.
Mecnun’a çölleri gezdiren ümit,
Ferhat’a dağları deldiren ümit,
“Yavuklu yüzüne bakmamış diye”
Karacaoğlan’da
Nâçar oldu…

Önce güvercinleri vurdular günler, geceler boyu
Zeytinin her dalını ağaca bağladılar…
Gün oldu zeytin dalı kendi kendine uçtu
Başlarını ellerinin arasına alıp
Hırslarından
Ağladılar!..