bir uçak alçalır
              karşıda
düsseldorf’un üzerinde ay
                        ipince
onun üzerinde
         bir yıldız
gökyüzündeki
iki yıldızdan biri
çıplak ayaklarım
         üşümez balkonda
kuşlar
yuvalarına döner telaşla
çatıda öter ikisi
korkuyor olmalılar
                     karanlıktan

oğlum aklımda
herhalde yatmamıştır daha
gidemediğim yerlerde kafam
iznik gölündeki
rasim’in meyhanesini
               düşünürüm
yapmadıklarımın
pişmanlığıyla
ve
hep bir adım önde
         düşlerim
         bense
         geride