parkta ağacın dibine oturmuş, ayırarak çayırı, çiğlerin üzerinde, bir kısa bir uzun, bir kısa ıslık çalıyor, saksağan kuşunun abisi: Uzakta bir nokta dikili gözleri, boşlukta adaları Fransa’nın, gagasında sigara tutar ben ağlamak ister anne, parkta kadınlara bakmadan, çocuklar: Pantolonları kesilmiş saçlarında kızıl bayraklar geçer annelerinin ellerini bükerek, uzun bir zaman önceden beri buruk kuşlar gülmez, içlerindeki iblisi korkutmamak için, ben ağlamak ister anne, eve kadar yürümek zorunda: Perdeleri örtülü eve yürürken ölülere basıyor peygamber cesetleri üzerinde yürüyor ve allahı bıçaklamak geçiyor içinden buna rağmen adımlarını aceleyle atmak zorunda içindeki iblisi kovamıyor annesi geceliğini sıyırıp yatağına giriyor ışığı söndürüyor ve İsa peygamberin babası oluyor, ayakabısının bağını çözüyor ve yeniden bağlıyor bir sesle “yelkenler fora” şimdi bir teknede yanından geçen arabalardan onu gösterenler, kuşlar görmüyor, ben ağlamak ister anne telaşlandığını hissettiğini düşünüyor ve düşündüğünü hissettiğini otoruyor kamarada önünde kitap kül tablasını eliyle gizleyerek, lumbozda yıldız-karayel, karşısında haritalar, gülümsüyor -kuşlar gülmez- hüznünle, limana geç vakit girecekler, gece iblise tutsak düşünce bulutlar örtünecek ayı ve görecek ışığı çünkü bulutların sesi dalgaların üzerinde -bir çocuk sesi, nefesi, çıplak dizleri, düz karnı- kaldırımda oturmuş dileniyor eve yürümek zorunda İsa’yı ezerek ve allahı bıçaklayarak, ben ağlamak ister anne, ayakkabısını yeniden çözüyor: İsa çarmıhta bir eli ağzında ağlıyor, öteki ayakkabısını da çözüyor İsa’yı bağlamayacak ayakkabılarını sokağa fırlatıyor. Bak elim ben İsa anne bütün acıları çektiğini bildirmeğe geldi ben artık sabah çocuklar kanımı içecekler ben Azerbaycan Metrapoli anne, dudaklarında bir obüs topunun mermileri var saksağan kuşları güler bu yüzden ağzı açık ve kıpırdar konuşurken, gelip yerden kaldırıyor bir keşiş dudakların arasında bir puro tutan katolikler sevmez beni anne gel tut elimi anne erkekler bir kere sünnet olur ve son kuşlar.