güldükçe gün devrilir gözlerinin akşamına gecedir, bir rüzgar getirir ellerini öperim... kimseler görmez
dallar ıslaktır ay ışığında
adın sonbahar yüzlü bir çocuk ömrümün esrikliğine dolanır gelir bu kentli akşamlar sanıktır, kanatır yokluğunu sesin sessizliğimde çoğalır gelir
gitmen bildiği gibi konuşuyordu bensiz.... belki bir kış güneşiydin, kim bilir belki kimselerin uğramadığı bir güz çınarı kalakaldın tenhalığa gölgesiz...
ve şarkın kanayan bir gül gibi iner savrulan sokaklarına ömrümün.....