Sen, bunca karanlık buluta inat;
Rüzgârısın, gökyüzümdeki sisin...
Geç de olsa anladım, sen bu hayat
Şiirimin zengin kafiyesisin.

Rabbim, mâhur beste olalım diye;
Ulvî notalarla donatmış bizi.
Şâhâne bir güfte olalım diye,
Sanki mısra mısra yaratmış bizi.

Şiir tadındaki hayatımızın
Her harfine sinsin muhabbetimiz...
Şuur tadındaki hayatımızın
Bütün heceleri zarif ve temiz...

Ayırmasın bizi Cenab-ı Allah!
Bu niyazı seccâdeme dokusam...
İstanbul’un yedi tepesinde âh,
Şiir şiir yalnız seni okusam!

Kader bu, ben alnındaki yazıyım;
Sen, sonsuzluk şiirimin son harfi...
Yarım kafiyene bile razıyım;
Bozulmasın asla veznimiz, kâfî!