beni besleyen
giydirip kuşatan
yatırıp uyutan bu oda değil mi?

duvarlar şahit
ben kendimin uzağında oturdum
odada sen yokken

kendim buldum:
aşksızlık
ayrı kalmamak en çok

ben
resim gibi çocuktum
gerçek oldum
sen bana her – sevgilim!
dediğinde

çünkü bunu söylemek kaybolmak gibidir

çünkü
odalar diğer odaları bilmez
hangisindeyim
hangisinde yalnızlık var

hem
annesi mi olurmuş
başını sokacak bahçesi olmayan bir ağacın

çünkü
ağaç olmak
kaybolmaktır ormanda

aşksızken en çok!