“Tanrı, söylediğin şarkılarla hepimizi kutsasın...” 
  
Hissizleşmiştim. O bittiğini söylemişti ve ben o ana çakılı kalmıştım. Garip bir hissizlikti ve beni dizlerimin üzerine düşürdü. Kendimi toparlamaya çalışıyordum. İnsan inandığı şeylerin aslında birer yalan ya da hayal olduğunu öğrenince sarsılıyor. Evet, hayatımda daha önce defalarca sarsıldım ancak hiçbiri bunun gibi değildi. İlk öpüştüğümde sarsılmıştım. İlk defa kavga ettiğimde ve ilk defa alkol aldığımda da sarsılmıştım. Aslında şu anda yaşadığım sarsılmaktan çok biraz acı çekmekti. Sanki benden bir parça koparmışlardı. Söylediğim gibi, hissizleşmiştim, o kadar fazla acı çekmiştim ki en sonunda hissizleşmiştim. Önceliklerim değişmişti ve ben son durumuma bakarak bir süre böyle devam edeceğini düşünüyordum.
 
“Tanrı, seni benim için beslediğin bütün duygular için kutsasın” 
  
Masadan destek alarak yavaşça ayağa kalktım. Onun nefes alıp verişini duyuyordum. Arkamı dönüp onunla yüzleşmek o kadar uzak bir kavramdı ki, Amerika’da bir seyahati düşlemek çok daha yerinde olurdu. Elimle yanağımı okşadım, onun yumuşak eli yanağımı yakmıştı. Uyuşmuş vücudumu toprlamaya çalışırken onun hıçkırıklarını duydum. Ve o an aslında en kötüsünün bu olduğunu anladım. Onun ağlaması. Normal bir zamanda olsa yanına gidip onu kucaklayarak teselli ederdim. Belki de şu anda o da bunu istiyordu. Emin değildim, yediğim tokat beni sersemletmişti. Çevremde döndüm, sanırım eşyalarımı alıp uzaklaşma zamanı gelmişti. Şapkamı almadan önce onun vücudunu yanımda hissettim. Elini omzuma koydu ve hıçkırıklarının arasında, “Pislik...” dedi. Herkes açık sözlü konuşabilirdi ancak o basit kelime o an için o kadar yakıcı bir şekilde kafama saplanmıştı ki, herhalde bundan sonra herhangi biri sülaleme küfür etse sadece gülecektim. Hiçbir şey bu kadar acıtmamıştı.
 
“Her inlediğinde kırdığın bir kalp için.... Tanrı seni kutsasın...” 
  
Elimi onun elinin üstüne götürerek yumuşak derisini hissettim. O kadar uzak ve o kadar çekiciydi ki, yaptığım her şeyden utandım. Onu hiçbir zaman aldatmamam gerekiyordu. Asla düşünmemeliydim bile. Odamın kapısı açıldı ve bütün gece beraber olduğum kız kafasını önüne eğerek evden çıktı. Eli omzumu sıkmaya başladığında acım bir kat daha arttı. Hıçkırıklarının arasında bir şey söylüyordu ancak anlaşılmıyordu. Bir metal çınlamasının ardından acı bedenime saplandı. Onu son kez görmek için mi, yoksa başka bir nedenden mi bilinmez, arkamı döndüm. Suratında pişman ama gururlu bir ifade vardı. 
  
Hissizleştim ve dizlerimin üzerine düştüm. Artık o da hissizleşmişti. Önümde dizlerinin üzerine düştü. Uyuşukluk vücuduma yayılırken güzel yüzüne uzunca baktım. Belki de haklıydı. Kırdığım bütün kalpler için ve onun kalbi için. Garip bir uyuşukluktu.... ve bu dünyaya barışı getirebilirdi...