Disneyland'in temasal birimleri içinde, edebi mirasımızın eserlerine ya da kişilerine, genelde gösteri ya da dükkan şeklinde göndermeler vardır. Bunlardan bazıları: Alis Harikalar Diyarında (Çılgın Şapkacının Çay Fincanı Gezintisi), Peter Pan (Peter Pan Uçuşu), Misissippi'de Hayat (Mark Twain Nehir Gemisi), Söğütler'de Rüzgar (Bay Toads'un Vahşi Gezisi), İsviçreli Robinson Ailesi (İsviçreli Ailenin Üç Evi) ve Tom Sawyer (Tom Sawyer'ın Ada Salları). Bunlardan başka Kral Arthur, Uyuyan Güzel, Pamuk Prenses, Mike Fink, Casey Jones, Jean Lafitte ve Abraham Lincoln gibi çeşitli tarihsel kişilerle, mitler ve efsanelerle mülkiyet ilişkilerinin ürünleri vardır. Bu belli figürlerin seçiminde bir kalıp bulmak zordur. Çoğu daha önce film ya da çizgi film sürecinden geçmiştir ve Disney örgütlenmesinin Batı kültürü üzerinde hak iddia etme gücünü hatırlatmaları sağlanır. Fakat bunun ötesinde bariz olan bir seçme ilkesi yoktur. Bununla birlikte Walt Disney'in özgün ortamındaki, çizgi filmdeki ilk başarılarının, kendi buluşu olan hayvan karakterlerinin kullanıldığını görmek ilginçtir. Bizzat çizgi film -Disney'in daha sonra halka malolmuş edebiyatın saygınlığına ulaşması dışında-- Amerikan naif cemaatinin kollektif bilinçaltını dışavurur. Bugün Yirmiler'in, Otuzlar'ın ve Kırklar'ın çizgi film endüstrisinin ürünlerinin bir incelenmesi şu teolojiyi ortaya çıkarırdı: 1.İnsanlar hayvandır. 2.Beden ölümlüdür ve inanılmaz acılara maruz kalır. 3.Yaşam ölümün zıddıdır. 4.İnsan eti biçilebilir, ezilebilir, dondurulabilir, gerilebilir, takılabilir, bombalanabilir ve tınlatılabilirdir. 5.Aptal, açıkgöz tarafından istismar edilir ye açıkgöz kendi kurnazlığının kurbanı olur. 6.İri yarı olan küçüğe işkence eder ve kendi momentinin kurbanı olur. 7.Havada yürüyebiliriz ama ancak yanılsamamızın izin verdiği oranda. Disney örgütlenmesinin aralıksız mit, efsane ve edebiyat uyarlamalarını türün bu kasvetli ve kaba sonuçlarından kaçma çabası olarak yorumlamak mümkündür -aynı şekilde Aşağı Doğu Yakası'nın ucuz apartmanlarından bir çocuk kendisine Beşinci Cadde'de bir kaşane yaptırmak isteğiyle büyüyebilir. Ancak ironik bir şekilde, Disney tarafından kültürel saygınlıkları nedeniyle seçilen öykülerin ve karakterlerin çoğu bir o kadar kaba ve kasvetlidir. Özgün Alis Harikalar Diyarında mülayim bir sapkın dehanın sembolik ve gerçeküstü eseridir. Mark Twain bir tanrıtanımaz ve bir pornograficiydi, ve büyük eseri Huckleberry Finn Amerikan toplumsal gerçekliğiyle yüzleşen bir çocukluğun kâbusudur. Bunların ışığında çizgi film uyarlaması estetiğini doğasında totaliter olarak anlamak mümkündür.

Çılgın Şapkacının Çay Fincanı'na binen çocukların pek çoğunun --bırakın Mark Twain'in eserlerini - Alis'i bile okumadıkları ve hatta okumayacakları açıktır. Çoğu Alis'in hikayesini —eğer biliyorlarsa tabii— Disney'in filminden öğrenmiştir. Ve bu da Disneyland müşterisiyle, bu müşterinin ziyaretiyle değerlerini takdir edeceği varsayılan kültürel eserler arasındaki iki ontolojik derece arasında bir fark olduğunu göstermektedir. Çılgın Şapkacının Çay Fincanı gezintisi, İngiliz dilinde yaratılmış incelikli bir hayal ürününün biçim ve içerik olarak esaslı bir revizyonu olan bir Disney çizgi filmini simgeler. Özgün Alis'i okuduğunu hayal meyal hatırlayan ve bu son derece simgesel esere verdiği karmaşık karşılık hayatının psişik yapılarına çoktan eklemlenmiş olan bir yetişkin için bile sunulan şey özgün eserin titreşimini değil yalnızca zaten kendisi

1.İnsanlar hayvandır.
2.Beden ölümlüdür ve inanılmaz acılara maruz kalır.
3.Yaşam ölümün zıddıdır.
4.İnsan eti biçilebilir, ezilebilir, dondurulabilir, gerilebilir, takılabilir, bombalanabilir ve tınlatılabilirdir.
5.Aptal, açıkgöz tarafından istismar edilir ve açıkgöz kendi kurnazlığının kurbanı olur.
6.İri yarı olan küçüğe işkence eder ve kendi momentinin kurbanı olur.
7.Havada yürüyebiliriz ama ancak yanılsamamızın izin verdiği oranda.

bir yalan olan bir şeyin duygusal sıkıştırılmasını ima eder.

Bu radikal indirgeme sürecinin tarihsel gerçekliğin doğası içinde gerçekleştiğini görürüz. 19.yüzyılda Mississipi Nehri üzerinde köleci Amerika'nın hayatı ve hayat tarzı, belli bir seviyede tutulan bir nehir üzerinde beş ya da on dakikalık teknolojik anlamda sadık bir buharlı gemi gezisine sıkıştırılmıştır. Bizimle bu fiili tarihsel deneyim arasındaki aracı, yazar Mark Twain, Mississipi'de Hayat'ın yazarı artık geminin adından başka bir şey değildir. Avrupa'nın ticari amaçlı keşifleri ve ticareti için yüzelli yıllık bir sıkıntı olan açık denizlerde korsanlık Otuzlarda ve Kırklarda Hollywood'un yaptığı korsan filmlerindeki tüm sahne ve durumların hareketli bir diyoraması haline gelir. Müşteri daha sonra, bir çok ıvır zıvır dükkanından birinden, diyelim bir korsan şapkası satın almaya -nihai tüketici anına- çağrıldığında Pavlovvari simgesel aktarım sürecinin tamamladığı söylenebilir.

Disneyland'ın ideal gedikli müşterisi belki de satın alma anında o zirvedeki ve özsel duyguyu sunan simgesel manipülasyon sürecine karşılık verendir.

Disneyland'de şu şirketler gösteriler ve sergiler sunar: Monsanto Kimya, Bell Telefon, General Elektrik, Coca Cola. Görünürdeki diğerleri McDonnell Havacılık, Goodyear, Carnation Milk, Sunkist, Eastman Kodak, Upjohn Eczacılık, Kuzey Amerikan Sigorta Şirketi, Birleşik Havayolları ve Amerika Bankasıdır.

Elbetteki siyasi imalar da vardır. Disneyland'ın önerdiği alıcının ülkesinin tarihi, dili ve edebiyatıyla olan zengin psişik ilişkisinin de üstüne giden elektrik şoku gibi akılsız bir titreyiştir; kitleler için kısaltılmış bir stenografi kültürü tekniğidir. İleride fazla nüfuslu bir dünyada zapt-u rapt altına alınmış kitlelerin zamanında, bu teknik hem eğitimin yerini alması hem de neticede deneyimin yerini alması açısından son derece faydalı olabilir. İnsan Disneyland'i gezip de gerçek başarısının yani kalabalıklarla başa çıkma konusundaki başarısının farkına varmamazlık edemez. Römokörlerin çektiği birbirine bağlı açık vagonlar müşterileri park yerlerinin çeşitli noktalarından toplar ve onları parkın girişine boşaltır. Park yalnızca belli gezileri ve gösterileri ve restoranları ve dükkanları değil özel geçitleri ve bayrak çekme ve indirme törenlerini, bando konserlerini ve benzer şeyleri de içeren bir çok numaranın eş zamanlı çağrısı sayesinde sınırsız sayıda müşteriyi sınırlı alanında emmesi için kurulmuş gibidir (Noel zamanı dönemin giysileri içindeki Main Street sakinleri kauçuk iğneleri dokununca yaylanan büyük kokusuz bir çamın dibinde Noel ilahileri söylerler). Daha büyük gösterilerin önünde, binmek, çıkmak ya da girmek için bekleyen çok sayıda insanı tutmak üzere tasarlanmış çitler vardır. Bekçiler, refakatçiler, rehberler ve koca başlı kostümlü Disney karakterleri de dahil diğer personel boldur. Kalabalığın toplandığı her yerde telsizleriyle, sivil giyimli güvenlik personeli görülür. Burada kitlesel giriş ve çıkış sorunları bir SS ulaşım subayının gözünde hayranlık parıltıları yakacak derecede iyi çözümlenmiş gibi görünmektedir.