Bir sonbahar gecesiydi. Klasik müziğin coşkuya vardığı, enstrümanların sert tınılarının içersindeydim. Sahnede yerimi almıştım. Yalnızlığım ile... Konser insanı büyüleyecek derecede idi. Antonio Vivaldi, Ludvig van Beethoven, Wolfgang Amadeus Mozart eserleri büyük bir senfoni ile insanları büyütüyordu adeta. İşte tam o gece söndü benim hayat mumum...

Yıl 1962. Dışarıda çisil çisil bir yağmur. Şimşekler zaman zaman yürek hoplatır dereceye ulaşıyor. Sokaklar tenha, yağmur sesi ise kulaklarda bir yer edinmiş. Bir fincan kahvem ile birlikte camın kenarında yağmurla konuşuyorum. Eşim, çocuklarım henüz gelmemiş. "Trafiğe takılmış olsa gerek". O gün işim ise pek rayında gitmemişti. Senfoni gergin bir gün geçirmişti. Bunun sebebi ise yeni orkestra şefimiz Ivan Barçavov'du. Kendisi Ukraynalı, şeflikte devleşmiş bir insandır. Ancak herkes onu kibirliliğiyle, sert tavırlarıyla ve amansızca verdiği emirlerle tanırdı. Barçavov o gününü bizleri tanımaya ayırmıştı. Ancak tanımak için bizlere verdiği eser bir hayli zordu. Bu nedenden ve herkesin apansız yakalanışından dolayı, ilk günden fırçamızı (sert bir şekilde) yemiştik. Bize verdiği eseri ne bir kontrabasist ne de başka bir enstrümanist ilk anda çalamazdı. Barçavov bunun farkında olmasına rağmen otorite kurmak için ve kendisinin şakaya gelmez bir şef olduğunu kanıtlamak için bizlere üstü kapalı bir uyarı yaparak bu notaları önümüze dizmişti. Daha sonra durumu bizlere izah etti ve "Dağılabilirsiniz!" emriyle herkes senfoniyi kaçarcasına terk etti.

Kontrbasımı odama koyduktan sonra adımlarımı çıkış kapısına yönlendirdim. Çıkışta herkes birbiriyle ile planlar yaparken ben de kendi yalnızlığımla planımı çoktan yapmıştım. Bugünün verdiği stres ile cebimden bir sigara çıkardım. Sigaramı yakıp derin bir nefes çektikten sonra yürümeye başladım. Akşamın verdiği yorgunluk bedenimde etkisini göstermeye başlamıştı. Acıktığımı fark edip köşedeki hamburgerciden bir hamburger aldım. Yürürken düşünüyordum. Bu hayatta elimde ne varsa teker teker kaybediyordum ya da terk ediliyordum. Ama bu hayatta beni yalnız bırakmayan tek şey ise sonsuz saygı duyduğum yalnızlığımdı. O gece ise içimde çok garip duygular beliriyordu. Ertesi gün çok büyük bir konser bekliyordu bizi. Bu konser önceki şefimizin jübile konseri olacaktı. Bu sebepten herkesin kusursuz çalması gerekiyordu.

Eve vardığımda aklımdan geçen tek şey güzel bir uyku çekmekti. Yarına çok iyi hazırlanmalıydım. Solist kontrbasist olarak görev bana verilmişti. Çok heyecanlıydım. Böyle önemli bir konserde solist kontrbasistliği her yiğidin harcı değildir. Eve girdiğimde bir kadeh şarabımla birlikte yatağıma uzandım. Aynı saniye içerisinde uykuyla kucaklaştım…

Ertesi gün sabah kalktığımda eşim ve çocuklarım ortalarda yoktu. Aldırış etmedim. Giyindim ve senfoniye gittim. Kapıdaki güvenlik görevlisi sanırsam rüyalarının en derin noktalarındaydı. Sessizce içeri girip odamda akşamki konsere hazırlandım. Saat 20:00’de başlayacak konser için herkes senfonide toplanmış, heyecanlarını dile getiriyordu. Bir köşeye çekilip kahvemi yudumlarken bir telefon ile sarsıldım. Arayan bir hemşire idi. Hastaneye bekleniyordum. Koşarak hastaneye gittiğimde ise karım ve çocuklarım üzerlerinde beyaz örtü ile cansız bedenlerini karşımda sergiliyorlardı. O an orada yıkıldım. İnanamıyordum. Her şey bu kadar hızlı gelişmişti. Karım ve çocuklarımı bir trafik canavarı acımaksızın çiğnemişti…

Saat sekiz sularında sahnede ben ve yıkılmış hayatım…

O gece sergilediğim performans herkesi büyülemiş birkaç kez bis yapmıştım. Ama kimse bilmiyordu, işte o gece sönmüştü benim hayata karşı ne olursa olsun yanan mumum…