içindeki son suyunu veren kuyular gibi
yaşam usul usul azalırken
camii avlusuna uzak
yuvasına geç
yol ortasına serilmiş kanadı kırık güvercinin
ağzına yapışan bir minik dal kırığının yeşermesindedir umut

veda kokan akşamda
güneş terk saatlere vurgun
kızıl kostümüyle
gökyüzünde hazan bulutlanırken
yakasına papatya ilişik bir kadın
güvertede çay içiyor
tellendirilen sigara dumanında
rıhtımdan sessizce ayrılan vapurun geri dönmesindedir umut

kenti üşüten rüzgarla
bulut buluta dokunurken
en zayıf yerinden uçurtmanın ipi kopar
savrulan zamanın içinde sözcükler
kır çiçeklerinin adları ezberde
yarım kalmış cümleleri tamamlamaktır umut

faili meçhul bir cinayette kaldırımlara akıtılmışken
erken öten yusufçuk sesleriyle
koca kent intihar eğiliminde
yürekten bedene mütemadiyen pompalanan kandaki
al ya da ak fark etmez yuvarların sayısıdır umut

kentin bacalarından yükselen dumanlar gibi
hüzünlü sonbaharda
buğusunu yitiren çay
sıkı düğümlenmiş bohçalara benzer yüreklerde saklı sevda
yakasına papatya ilişik kadının kokusunu
bir daha içe çekebilmektir umut

acılar aynalara emanet
gözyaşları derin kuyularda
uykulara yalnız çıkılan yolculuklar
kuşkonmazlardan hafif
gelecekteki günlerin hayaliyle
çocuksu tebessümün takılıp kaldığı dudaklara dokunmaktır umut