Gözlerini ilk açtığın gün işte o gün her şeyin başladığı gündür.

Hayata karşı tutunmak, sağlam zeminler oluşturmak işte o gün başladı ve o günden sonra hep devam etti.

Kimi zaman sevdin, kimi zaman sevildin, kırıldın, üzüldün, çok ağladın, çok güldün ; ama devam ettin.Bütün olumsuzluklara rağmen ayaklarının üstünde durmayı başardın.

Her şeyin başladığı o gün çok güzel ve mutlu karşılandın; ama sonra unutuldun, hatırlanmak istemedin.Hep bir sitem içindeydin.

Bir başına kaldın karanlık odalarda.Boğazına kadar düğümlendin; ama haykıramadın o düğüm hep orda kaldı.İçindeki nefretin kime olduğunu bilmiyorsun.

Üzüntünü sadece yatağın biliyor.Gözyaşlarını sadece yastığın siliyor.Elinden tutan yok…

Aciz ve yoksulsun; ama ayakların yere basıyor ve en önemlisi yaşıyorsun; hayatın bir parçasısın.

Belki terk edip uzaklaşmak her şeyi daha güzel yapar; ama uzaklaşmak neye yarar ki içindeki sesi durduramadıktan sonra.En iyisi olduğun yerde dur. Ayağını yerden kaldırma sağlam adımlarla ilerle belki ileride elini tutan ve gözyaşlarını silen biri olur.

Belki bir gün hatırlanırsın ve bir daha unutulmamak üzere…