can alıcı kuşlar gibiydi bulutlar
memleketimdeki yağmurlara benzemeyen
gök gürültüsüyle
başladı sağanak
ıslanan kaldırımlarında yürüdüm
memleketimdeki topraklara benzemeyen
toprağın kokusunu çektim içime

ölüm haberi taşıyan araçlar kadar hızlı
ve bir dul kadın yalnızlığında
güneş açtı sonra

her sabah vaktinde
cennet kapısını aralar gibi
dağları geride bırakan güneş
uçsuz bucaksız mavilik içindeki gökyüzü
ve aldığından çok daha fazlasını
vermek telaşındaki toprak
gebe kadınlar gibi yüklü başaklar
umudun ve umutsuzluğun
aynı anda boy verdiği filizlerle
gökyüzü ve toprak arasında
açılmayan kapılara benzer memleketim

yangın yerlerinin kokusunu taşıyan sokakları
bırakıp arkamda
koşan adımların arasına karıştım
anılar kadar geride kalır memleketim

bir ürkek kedi yavrusu gibi
üşüyen ve titreyen yüreğim
yağan yağmurlarda ıslanmaz
yaşadığım ve tadını unuttuğum duygularımla
uzak bir düş olur memleketim