Dört duvar arasında yalnız bir adam
Sazının telinden dökülen hüzünlü ezgiler
Dokunur yüreğine ta derinden, söylenen sözler
Düşünür ve hesaplaşır kendisiyle
Anasını düşünür o elleri nasırlaşmış haliyle.
Şakaklarına kar yağmış, solmuş bedeniyle
Gözü dolar geçmişi düşündükçe
Ana kucağında onun hayallerini düşünür
Hayattan hiçbir beklentisi olmayan, ölümü bekleyen
Yavruları için çırpınır kocamış yüreğiyle.
Hiç bitmeyecek evlat sevgisiyle.
Ey benim kale gibi sağlam yürekli babam
Sen ki yaşadın yaşanabilecekleri
İçine dert olup damlayan acılara göğüs geren
Yıllanmış şarap gibi değer kazanan
Yavrularının gözünde erişilmez güç kaynağı
Sığınılacak liman
Sarılacak bir omuz
Ve geçen bir ömür.
Ağlama, sakın ağlama
Yakışmaz sana ağlamak
Yaşayacaksın.
Belki bedbaht, bekli de mesut olacaksın
Yaşanacak günlerin hayaliyle
Sen hep güçlü olacaksın
Yalnızlığı kalbine gömüp
Yalan da olsa var olan hayata
Sımsıkı sarılacaksın.