Tek Sevgi - Gerçek Sevgi Portalı

Tüm Şiirler

21-01-2005

YILDIRIMLARI BEKLEMEK

Ama neden şimdi kopup gelsin yıldırımlar!
Ve o artık akar değil ayalarımda
artık akar olmayan nehirleri gibi sevinmenin.
Sorulması durmadan o en çok yorulanın
aktığından yorulmuş olanın
gözyaşının inadına en çabuk kananın.
Sorulması belki de şimdi onun
sadece bir anımsatma olacak.
            Ve anımsamanın
yıldızların böyle sargılı görünüşünden kurtardığı
kurtarıp da meleklerin arasına bıraktığı
            bir hayal
            yok.
Hep birlikte korkabiliriz toprağın beklediklerinden.

Tohumumuz yok! toprağa ekelim.
Asamız da yok! taşa vuralım.
Aramızda bir peygamber de yok!
İki elimden hangisini kestim
iki gözümden hangisini oydum?
Bana sorulan soru ile öğrendim
sorulup sordurulduğumu.
Üflenseydi bütün diriliğine şeylerin.
Bir tufan olsaydı şimdi, o tufan.
–O tufan ki, çok önce kopmuştu
ben o tufanı unutmak üzereydim.–
Oysa o tufan
bunca duyururken kendini kımıldanışlarımda
ne bir rüzgâr esiyor, ne de
bir kasırga beni uçuruyor.
Savrulup vursaydım şimdi keşke
maviyi hıçkıran, buruşturan deliliğe;
haykırışlarımla burabilseydim bulutları
o kadar sakındığım alnımı
çarpabilseydim tekrar yıldırımlara...
eskiden o tufanda olduğu gibi.
Ama neden şimdi kopup gelsin yıldırımlar!

İşte, şairlerin kanı andırmadan işaret ettiği
her şey tam unutulacakken Tanrı'nın güvendiği:
Toprak, çocukların ahkâm kesmeden yediği.
Bir peygamber olarak dönebilseydim anılarımdan
–çok susamış olurdum, hem yaşlanmış olurdum, acıkmış–
çocukların bunca yediği topraktan
yiyebilirdim belki o zaman.
Asam da olurdu belki
en sert yerine vururdum
unutulmuşluğumun başka unutulmuşluklara benzemesinin.
Adlarını acının bir dirim üzerinde seyirtmesine dayayan
anıldıkça ölen kuşlar arasından
kendimi hatırlardım böylece.
Anılarım aktığında oradan ve o tufan...
ama artık o tufan akar değil ayalarımda
artık akar olamaz. Sözgelimi, Yunan ya da Roma
artık istediği gibi akamaz
oluklarında bir acıyı tatmanın.
Altınları çalınan bir su
yeryüzünde meleklerin olmadığına dair
kanıtlar getiren görünümüm çünkü.
İçilmez bir sudur, altınları çalınan su.
Melekler doğrulmaklarla onanamaz
ve kimse yumamaz gözlerini melekler korumadan.

Ey! bir daha, bir daha yalan söyleyen
bir ateşe denk düşüp terk ettiği kavmi yakan.
Hainliğini bana da yap, beni de terk et.
Çünkü, anılarıma binesim
binip binip gidesim kalmadı.
Korkuyorum toprağın beklediklerinden.
Korkmak ne ki, soruldum, sorduruldum...
Ama neden şimdi kopup gelsin yıldırımlar!

135 kişi okudu.

Puan