Kim kıydı Zübeyr-i bî-misâle,
İnsan kıyamaz o nev-nihâle.
Geldikçe şemâili hayâle,
Göz gark oluyor sirişk-i âle.
İnsâf,kim ağlamaz bu hâle,
Sad-hayf o cemâle, ol kemâle.
Tâlibti bu yolda intikâle,
Müştak idi kurb-i Zul-celâl'e,
Azm eyledi âlem-i cemâl'e
 Yârin bırakıp giden Zübeyr'im..

Tutmuştu Hicâz'ı iştihârı,
Erlik, iyilik idi şiârı.
Âlî idi tab`-ı zî-vakârı,
Pür-sûz idi şi`r-i âbdârı.
Olmuştu uluvv-i ıktidârı,
Fahr-i Arab'ın büyük medârı.
Eyvâh ki ömrünün bahârı,
Gösterdi bu reng-i inkisârı,
Ezmez mi beni hayât bâr'ı,
Kalbeyledi ye'se kalb-i zârı
 Ümmidimi vâr eden Zübeyr'im..

Tehdid-i hücüm-ı Şamiyân'dan,
Havf etmedi bir zaman, Zübeyr'im.
Göğsünde kulüm-i hûn-feşândan,
Arzeyledi sad-nişan Zübeyr'im.
Hür gitti bu dâr-i imtihandan,
Şân-âver-i hânedân Zübeyr'im.
Hecrin ile geçti în-ü ândan,
Vilâde-i nâtuvân,Zübeyr'im.
Al sevdiğini götür cihandan,
Bir lâhza için uyan,Zübeyr'im!
 Gönlümde uyandı nâr-i hicran..

Bin tig-i ecel-nümûn içinde,
Cenk eyledi kahraman Zübeyr'im.
Kalsam yeridir cünûn içinde,
Düşmüş yere yâr-ı can Zübeyr'im.
Pîrâhen-i lâle-gûn içinde,
Yatmış uyuyor civan Zübeyr'im.
Sen yatmadasın sükûn içinde,
Ben etmedeyim figân, Zübeyr'im!
Gördüm seni hâk-ü hûn içinde,
Lâzım mı banâ cihan, Zübeyr'im;
 Lâzım mı banâ cihân-ı bî-cân..

Dilersin,görürsün,bilirsin İlâhî,
Zaifen henüz etmiyor dâd-hâhî.
Sen ihsan buyurdun banâ akl-ü dini,
Bu akl-i selîm'i, bu din-i mübîn'i,
Bu ömr-i medidi, bu kalb-i metini,
Bu kavl-i sedidi, bu re'y-i rezini
Bıraktırma Esmâ'yâ ol şâhrâhı,
Be-câh-i celil-i resâlet-penâhî.